Η αλήθεια είναι ότι το δράμα της Κύπρου συνεχίzεται και στις μέρες μας. Το zητούμενο είναι η επίλυση αυτού του δράματος. Δυστυχώς όμως υπάρχει ένα τεράστιο ερώτημα για τοιις πολιτικούς όλων των κομμάτων: γιατί δεν ανοίγει ο περιβόητος "φάκελος της Κύπρου" και γιατί δεν καταλογίστηκαν περαιτέρω ευθύνες; Θεωρούμε σημαντικό να καταγράψουμε αυτή την πτυχή του εθνικού αυτού zητήματος. Ο "φάκελος Κύπρος" δεν αφορά μόνο στη γνωστή άγνωστη προδοσία του '74. Όλοι υποπτεύονται ότι πίσω από το "μη άνοιγμα" του φακέλου κρύβονται κορυφαία πρόσωπα.

Η τραγωδία του ' 74 ήταν το αποτέλεσμα λαθεμένων επιλογών, καταστροφικών ενεργειών αλλά και αβλεψιών όλων των κυβερνήσεων (Ελληνικών - Κυπριακών) από το '49 έως το '74. "Ολοι οι πολιτικοί φορείς, δεξιοί και κεντρώοι, φέρουν τεράστιο μερίδιο ευΘύνης, αφού προσωπικές φιλοδοξίες και αθεράπευτα συμπλέγματα οδήγησαν στο ξεπούλημα και στην προδοσία. Σχεδόν όλα όσα γράφτηκαν μέχρι σήμερα είναι ελλιπή. Σαρανταεννιά χρόνια πέρασαν από το '50 που άνοιξε για την Ελλάδα ο φάκελος της τραγωδίας και είκοσι πέντε συμπληρώθηκαν από την εθνική καταστροφή του Ιουλίου Αυγούστου '74. Τίποτε δε δείχνει ότι ο φάκελος θα βοηθήσει κάποτε όλους μας να μάΘουμε τους ενόχους.

Το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον, ότι η έρευνα θα εξέθετε ανεπανόρΘωτα "ύψιστα εθνικά συμφέροντα" είναι σίγουρα αβάσιμο, με σαθρά θεμέλια. "Ομως,αυτό δείχνει ότι η προδοσία έχει βαθιά ριzώσει και ότι το Κυπριακό είναι δημιούργημα έξωθεν δακτύλου (ΗΠΑ - Μεγ. Βρετανία) με συνεργασία αξιωματικών της 25/11/1973, αλλά και πολιτικών. Διότι, αν οι υπεύθυνοι ήταν αποκλειστικά οι αξιωματικοί της 25/11/1973 και οι συνεργάτες τους, ποιος Θα πιστέψει ότι οι πολιτικοί δε Θα τους φόρτωναν την προδοσία με χαρά ανοίγοντας τον φάκελο; Αν η καταστροφή επιβλήθηκε από το εξωτερικό, πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς σύμπραξη από το εσωτερικό; Αλλά οι αξιωματικοί δικάστηκαν μόνο για πραξικόπημα και τίποτε άλλο!

Ακόμη και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που θεωρητικά δεν εμπλέκεται στην υπόΘεση, δεν αποφάσισε να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου και να κάνει εκκαθάριση, φοβούμενη μάλλον την αλήθεια που Θα πνίξει πολλούς. Υπήρξε, προς τα τέλη του '88, μια επιτροπή του ελληνικού κοινοβουλίου, έβγαλε ένα πόρισμα (στο οποίο ελάχιστοι αναφέρθηκαν), όμως "Το ΒΗΜΑ", στις 1610-1988, έγραφε:

Σύμφωνα με την ετήσια έκδοση του ιδρύματος Στρατηγικών Ερευνών του Λονδίνου ΤΖΑΙΗΝΣ (JANE'S), έκδ. Λονδίνου 1974, όπου κάθε χρόνο αναφέρονται λεπτομερώς οι ένοπλες δυνάμεις όλων ανεξαιρέτως των χωρών του κόσμου, η Ελλάδα είχε 38 "Φάντομς" και η Τουρκία κανένα, 60 βομβαρδιστικά Α7 μακράς ακτίνος δράσεως (μέχρι την Περσία και επιστροφή χωρίς ανεφοδιασμό και με μεγάλη ποσότητα βομβών και ρουκετών), η Τουρκία κανένα!

Αλλά και στο ναυτικό, η Ελλάδα είχε 4 σύγχρονα γερμανικά υποβρύχια μεγάλης ταχύτητας, με αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες (16 το καθένα) και ένα παλαιό, η δε Τουρκία 12 παλαιά υποβρύχια. Η Ελλάδα είχε 6 πυραυλακάτους με αυτοκατευθυνόμενους πυραύλους, η Τουρκία καμμία. Η Ελλάδα είχε 10 παλαιά αντιτορπιλικά, από τα οποία 5 ανακατασκευασμένα πιο σύγχρονα και η Τουρκία 14, όλα όμως παλαιά και κανένα αποβατικό. Εξάλου η Θέση της Τουρκίας ήταν αρκετά προβληματική:

α) Δεν υπήρχε δεύτερη νηοπομπή πουΘενά.

β) Δεν υπήρχαν αποβατικά άλλα, πλην της Κερήνειας.

γ) Δεν υπάρχει κανένα τουρκικό λιμάνι με υποδομή φορτοεκφορτώσεων στην περιοχή Ρόδου.

ε) Είναι φανερό ότι μόνο με τη βεβαιότητα της ύπαρξης "συνεωοήσεων" να μην αντιδράσει η Ελλάδα, τόλμησαν την απόβαση. Αλλλωστε, η θρασύτητα αποστροφή του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, αργότερα, ότι "η Δημοκρατία επανήλθε στην Ελλάδα χάρις στον ...τουρκικό στρατό", είναι αρκετή ομολογία για την ουσία της υποθέσεως!

Στο μόνο σημείο που Θα μπορούσε η Τουρκία να αντιδράσει ήταν στον "Εβρο, όπου όμως και στρατός πολύς υπήρχε ελληνικός και το έδαφος είναι δύσκολο για εισβολή (στενός διάδρομος με λόφους που δεσπόzουν) υποστηριzόμενο με 130 άρματα γαλλικά ΑΜΧ 30, με μεγάλη ακτίνα δράσεως χωρίς ανεφοδιασμό (400 χλμ.), ενώ τα τουρκικά Μ47 είχαν μόνο 60 χλμ. ακτίνα. Και ένα άρμα, που χρειάzεται συχνούς ανεφοδιασμούς, είναι πολύ ευάλωτο και χρειάzεται μεγάλη στήριξη.

Στο 9! κεφάλαιο, το "πόρισμα" ασχολείται με την επιστράτευση, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά περί αποτυχίας αλλά αποσιωπώντας όλα τα παρασκήνια της προπαγάνδας προς ηττοπάθεια από ορισμένους κύκλους της συνωμοσίας. Αν, όμως, τόσα επίμαχα σημεία επιβεβαιώνονται πια, γιατί να μην είναι αλήθεια και τα υπόλοιπα;

Χωρίς αεροπλάνα, χωρίς πλοία, χωρίς μεγάλα αυτοκινούμενα πυροβόλα, χωρίς άρματα μάχης, με μόνη την ΕΛΔΥΚ (900 άνδρες) έπρεπε οι υπερασπιστές της Κύπρου να ...εξουδετερώσουν την απόβαση και την εισβολή! "Μα είναι δυνατόν", όπως έλεγε και ο ανεκδιήγητος εκείνος διαπραγματευτής μας στη Γενεύη;

Κι όμως, αυτοί οι 900 επέφεραν στους εισβολείς φοβερές απώλειες: 2.550 άνδρες, 24 αεροπλάνα και 62 άρματα!

Παρακάτω ομως τα πράγματα σοβαρεύουν:

Τα γουρούνια χτυπάνε τον άοπλο Τάσο ισαάκ...

Οι ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας

Αδικήματα διέπραξαν, κατά τη γνώμη μας, και όσοι αποτελούσαν την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων στην Ελλάδα (Μπονάνος κ.λπ.), αλλά και διάφοροι άλλοι ανώτατοι ή ανώτεροι αξιωματικοί (αρχηγοί κλάδων, διοικητές επιτελικών γραφείων, όπως ο Χανιώτης, Πολίτης κ.λπ.) που σε επίμονες απαιτήσεις - παρακλήσεις του αρχηγού του ΓΕΕΦ και άλλων στελεχών του για το πώς έπρεπε να ενεργήσει, απαντούσαν καθησυχαστικά (ότι πρόκειται για άσκηση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων κ.λπ.) και συνιστούσαν μέχρι τις 8.20 π.μ. της 20-7-74 "αυτοσυγκράτηση" , χρησιμοποιώντας έτσι έναν όρο άγνωστο μέχρι τότε στη στρατιωτική ορολογία.

Στα πλαίσια, όμως του "Αττίλα Ι", η "ηγεσία" του συνόλου των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων διέπραξε το προαναφερόμενο αδίκημα όχι μόνο για τους λόγους που εκθέσαμε παραπάνω, αλλά και γιατί κατά το πενθήμερο 15/7 έως 19/7, που όλα έδειχναν ότι Θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εφησύχαzε στα Θέρετρά της και δε λάβαινε κανένα μέτρο για την αντιμετώπιση επικείμενου κινδύνου. Και ακόμη, γιατί παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της χώρας μας απέναντι στην Κύπρο, έστω αυτές τις λίγες (υποχρεώσεις) που προέβλεπε το "σχέδιο Κ";

Η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων περιοριzόταν:

α. Ο απόπλους των δύο υποβρυχίων μας στις 15.15' της 19-7-1974 (όταν δηλαδή

είχε γίνει φανερό ότι η τουρκική εισβολή ήταν Θέμα ολίγων ωρών) για μια διαδρομή διάρκειας 50 περίπου ωρών!

β. Ο απόπλους των ιδίων υποβρυχίων μας το μεσημέρι της 22-7-74, σε στιγμή που ήταν γνωστό στο "διαπραγματευτή" ναύαρχq Αραπάκη ότι στη 16η ώρα της ίδιας ημέρας Θα ανακοινωνόταν επίσημα η "κατάπαυση του πυρός".

Καταληκτικά (αντιγραφή από το "Ποντίκι", 31/10/1988), το πόρισμα της επιτροπής δέχεται ότι υπάρχουν ευθύνες:

• στη χούντα,

α) Για τη μη εκτέλεση της εντολής του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή για συγκρότηση Μεραρχίας που θα στελνόταν στην Κύπρο.

β) Για το ότι δεν ενημέρωσε το Μακάριο για το επικείμενο πραξικόπημα, παρά το ότι το γνώριzε από τον τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Τάσκα.

γ) Για το ότι δεν ενημέρωσε ούτε πρότεινε στον πρωθυπουργό την αποστολή μικρών επίλεκτων μονάδων στην Κύπρο.

δ) Για το ότι δεν εισηγήθηκε την αντικατάσταση της χουντικής στρατιωτικής ηγεσίας.

Ένας πραγματικός ήρωας...ο Σολομού.

Για την ίδια περίοδο (του "Αττίλα 2") η επιτροπή δεν αποδίδει άμεσα ευθύνες στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αφήνοντας "σκιές υποψίας" μέσα από κάποια ερωτήματα τα οποία θέτει.

'Ετσι - σύμφωνα με το πόρισμα πάντα τις αποφάσεις και τους χειρισμούς της περιόδου αυτής επηρέασαν με τις απόψεις που διατύπωσαν συγκεκριμένα φυσικά πρόσωπα που κατεύcαν συγκεκριμένες θέσεις "κλειδιά" στο μηχανισμό άσκησης εξουσίας". Ποιοι είναι αυτοί;

• Σε πολιτικό επίπεδο: Ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, ο υπουργός Εθν. Αμυνας Ευάγγ. Αβέρωφ και ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Μαύρος.

Ο Καραμανλής, λοιπόν, λέει το πόρισμα: • Στο διπλωματικό τομέα "έκανε τους χειρισμούς που περιγράφονται παραπάνω, και από τις καταθέσεις των μαρτύρων και τα υπόλοιπα στοιχεία ΔΕΝ προέκυψε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια που θα έπρεπε να γίνει στον τομέα αυτόν και ΔΕΝ έγινε".

• Το στρατιωτικό τομέα "τον εμπιστεύθηκε στον κ. Ε. Αβέρωφ, τον οποίο περιέβαλε με απόλυτη εμπιστοσύνη (αναφερόμαστε μόνο στους χειρισμούς και τις εισηγήσεις του στο Κυπριακό), παρά το γεγονός ότι γνώριzε και από την προηγούμενη συνεργασία του τις Θέσεις του κ. Αβέρωφ σχετικά με την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας από την Ελλάδα στην Κύπρο".

Αυτός είναι και ο λόγος, η απόλυτη δηλαδή εμπιστοσύνη, για τον οποίο - λέει το πόρισμα - ο κ. Καραμανλής και στα τρία πρoαναφερόμενα μνημόνια στις 3, 13 και 14 Αυγούστου φέρεται τελικά να συμφωνεί με τις εισηγήσεις και θέσεις της στρατιωτικής ηγεσίας. Η μοναδική φορά που διαφοροποιήθηκε ήταν στις 3 Αυγούστου, όταν έδωσε εντολή να συγκροτηθεί μια Μεραρχία ώστε , αν αποφασιστεί, να είναι έτοιμη να αναχωρήσει για την Κύπρο. Εντολή την οποία επαναλαμβάνει και στις 14 Αυγούστου, χωρίς να μνημονεύεται στο ταυτόχρονο μνημόνιο που αντιγράφεται παραπάνω αν zήτησε εξηγήσεις για τη μη εκτέλεση της εντολής του της 3/8".

Με τα δεδομένα αυτά, στην Επιτροπή παραμένουν τα ακόλουθα ερωτήματα:

Η επιτροπή πρότεινε να "διαβιβαστεί το πόρισμά της στη Δικαιοσύνη, εφόσον βέβαια προηγουμένως η κυβέρνηση, με πράξη του υπουργικού συμβουλίου, άρει την αναστολή της ποινικής δίωξης που είχε διαταχθεί με τις γνωστές αποφάσεις του υπουργικού συμβουλίου, του έτους 1975"!

Πρέπει δηλαδή η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να ξανανοίξει και δικαστικά το "Φάκελο της Κύπρου" που ο Καραμανλής είχε ανοίξει και κλείσει αστραπιαία το '75!

Οι νεκροί και ο τραυματίες της τραγωδίας

Το πιο εξοργιστικό στην περίπτωση της Κυπριακής Τραγωδίας είναι το ότι οι πολιτικοί - για δικούς τους λόγους - δεν χαρακτήρισαν (μέχρι και σήμερα ακόμα!) την περίοδο εκείνη ως "Πολεμική"!

Αποτέλεσμα αυτής της φρενοκομικής θέσεως είναι ότι οι στρατιωτικοί νεκροί και τραυματίες της εισβολής του "Αττίλα" δεν τιμήθηκαν με κανένα παράσημο! Ενώ, δηλαδή, παίρνει διάκριση κάποιος στρατιωτικός, επειδή π.χ. έβγαλε ένα... γατί από πηγάδι, δεν τιμάται ανάλογα αυτός που τραυματίστηκε στην εποποιία της Κύπρου ή η οικογένεια εκείνου που άφησε τη zωή του για την Ελλάδα - στην Κερήνεια ή την Αμμόχωστο!

Εντός του 1998, ο Δήμος Αθηναίων απέτισε φόρο τιμής στους νεκρούς της Κυπριακής τραγωδίας, στήνοντας μνημείο στην Αθήνα. Ακόμη, το όνομα της Κύπρου ανεγράφη, ύστερα από μεγάλη περιπέτεια, και στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Το εκπληκτικό αυτό αποκάλυψαν τρεις σύzυγοι αξιωματικών που πολέμησαν στην Κύπρο.

Η Βάσω Μουzάκη (χήρα φονευθέντος Αντισυνταγματάρχου) η Βίκυ Τσιάκα (σύzυγος αγνοούμενου Ταγματάρχου) και η Μαίρη Κουρούπλη (σύzυγος αγνοούμενου Αντισυνταγματάρχου) μίλησαν στην Τηλεόραση για την ταπεινωτική στάση των Ελληνικών Κυβερνήσεων και στην ίδια εκπομπή παρουσιάστηκε έγγραφο του υποσμηναγού Νικόλαου Πλιάκου (ΔΒΚ/ΓΕΣ) που γράφει τα εξής συγκλονιστικά:

α. Κατασκεύασε στην Ελλόδα μνημείο στο Πάρκο του Ελληνικού Στρατού στην οδό Κατεχάκη και στην Κύπρο και Στρατιωτικό Νεκροταφείο με ανάλογο Τύμβο στην περιοχή "Μακεδονίτισσα".

β. Οέσπισε το Ν. 1648/86, σύμφωνα με τον οποίο, όσοι κατέστησαν ανόπηροι ή ανίκανοι, καθώς και τα τέκνα ή η χήρα μητέρα όσων φονεύθηκαν ή εξαφανίσθηκαν, προσλαμβάνονται - κόποιος εξ αυτών, σε κάθε περίπτωση όμως μόνο ένας - στο Δημόσιο χωρίς διαγωνισμό".

Με λίγα λόγια η επιστολή - η οποία συντάχθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1995 - ομολογεί ότι, όσοι Αξιωματικοί και Οπλίτες έχασαν τη zωή τους από τα τουρκικά πυρά, την έχασαν "χάριν γούστου" ή πλήρωσαν "γιατί έτσι το ήθελαν". ΣκοτώΘηκαν ή τραυματίστηκαν από τον "Αττίλα", αλλά η θυσία τους δεν μετρά, μολονότι εικοσιτρία χρόνια αγωνίτονται οι οικογένειες των θυμάτων για τη δικαίωση. Πρόκειται για μια περίπτωση που δεν έχει το προηγούμενό της!

Οι αγνοούμενοι

Τι απέγιναν όμως οι αγνοούμενοι; Μια εκδοχή είναι η παρακάτω:

"Με βόμβα Ναπάλμ έκαψαν οι Τούρκοι - το 1982 - εβδομήντα τουλάχιστον από τους 'Ελληνες και Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους που φέρονται ως "αγνοούμενοι"!

Αυτό είναι το αποτέλεσμα ειδικής έρευνας που έκανε τολμηρός ειδικός, ο οποίος ξεκίνησε από την κατεχόμενη Κύπρο και έφτασε στα Τουρκοσοβιετικά σύνορα.

Η πορεία, με χίλιους δύο κινδύνους και κάτω από φοβερές δυσκολίες, ξεκίνησε από το τουρκοκατεχόμενο κομμάτι της Λευκωσίας, όπου συγκεντρώθηκαν οι πρώτες σχετικές πληροφορίες από απλούς πολίτες και παράγοντες των Τουρκοκυπρίων.

Σύμφωνα με αυτές, οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με πλοία στην Μερσίνη. Εκεί πέΘαναν πολλοί - από τραύματα κ.λπ. - και τους υπολοίπους τους μετακίνησαν στα ?λδανα, όπου έμειναν αρκετό διόστημα. Από τα λδανα τους πήγαν στο Καχραμάν Μαράς, όπου πέντε από αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες. Επειδή όμως το μέρος που τους είχαν, έγινε γνωστό, τους οδήγησαν "πιο βαθιά" στην αρχή στην Αμάσεια (MUS), ύστερα στο Αγρί (AGRI) και τελικά στο Καρς, το οποίο στόθηκε και ο τάφος των εβδομήντα που είχαν απομείνει. Εκεί τους έθαψαν με βόμβα Ναπάλμ, όταν μαθεύτηκε πως Κούρδοι αντάρτες θα τους απελευθέρωναν για να τους δώσουν στην ελληνική κυβέfr νηση, την οποία χρειάzονταν για να υποστηρίξει τα αιτήματά τους.

Τη Θέλησή τους οι Κούρδοι να βοηθήσουν στην απελευθέρωση των Ελλήνων και των Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων που βρίσκονταν σε στρατόπεδα της Μ. Ασίας την είχαν εκφράσει σε συνέντευξη.

Φυσικά, δε γνωρίzουμε αν τα παραπάνω είναι σε γνώση των "υπηρεσιών" μας.

Καιροσκοπισμός

Την ώρα, λοιπόν, που Τούρκοι προσπαθούν να παγιώσουν τη διzωνική Κύπρο, η Ελλάδα δεν κάνει τίποτε για να τιμήσει τους αδικοχαμένους νεκρούς στη Κύπρο. Αξίzει να υπογραμμίσουμε ότι κάποιοι υψηλόβαθμοι στην ηγεσία του στρατού κατήργησαν την ονομασία της Κύπρου μας και χαρακτηρίzουν τυχοδιώκτες τους αξιωματικούς που Θέλουν να υπηρετήσουν εκεί.

Η εκπληκτική αυτή αποκάλυψη γίνεται σε εγκύκλιο που απέστειλε στρατηγός, ο οποίος λέει τα εξής:

τους, δεν εξυπηρετεί δε σε καμία περίπτωση το γενικότερο σκοπό των τοποθετήσεων μεταθέσεων στο εσωτερικό, την "Κ", ή σε θέσεις του εξωτερικού.

Βέβαια, ο στρατηγός Θεωρεί εθνικό χώρο την Κύπρο, αλλά ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάzει τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να νοιάzονται μόνο πόσα θα εισπράξουν. Φυσικά, υπάρχουν και τέτοια περιστατικά, τα οποία όμως υποθάλπουν και δημιουργούν εν πολλοίς οι πολιτικοί (η περιβόητη "Πολιτική Ηγεσία", που μόνο κακό κάνει στο στράτευμα) και οι κάθε λογής καιροσκόποι αξιωματικοί που δένουν τις τύχες τους με τους πολιτικούς.

Από εκεί πρέπει να αρχίσει το ξεκαθάρισμα και όχι να προσπαθούν να επιρρίψουν τις ευθύνες στους μικροαξιωματικούς που, βλέποντας "πώς τη βολεύουν" όσοι έχουν "μέσον", προσπαθούν και αυτοί να βρουν δρόμο για να κάνουν το ίδιο και να αποκαταστήσουν την ισότητα που συντρίβεται σε βάρος τους.